Προκήρυξη: Ιατρική με το «κομμάτι»: από την αναδιάρθρωση της πρωτοβάθμιας υγείας στην αναδιάρθρωση της δευτεροβάθμιας (και ακόμη παραπέρα)

Αυτές τις μέρες συζητιέται στη βουλή και πάει προς ψήφιση ένα ακόμα νομοσχέδιο που προωθεί την αναδιάρθρωση της δημόσιας περίθαλψης. Σε αντίθεση με τον Μάιο, που ο νόμος για την πρωτοβάθμια πέρασε μέσα σε εκκωφαντική σιωπή σήμερα για τον νόμο για τη δευτεροβάθμια περίθαλψη φαίνεται να γίνονται κάποιες κινησεις. Κάποια σωματεία από τον κλάδο της υγείας (ΕΙΝΑΠ συγκεκριμένα) έχουν προκηρύξει 24ωρες επαναλαμβανόμενες απεργίες από τη Δευτέρα 28/11/22 και άλλα (ΠΟΕΔΗΝ) στάσεις εργασίας.  Την Πέμπτη 1/12/22 η ΑΔΕΔΥ έχει προκηρύξει πανελλαδική στάση εργασίας . Από τα συνδικάτα και τους ανεσταλμένους αγωνιζόμενους υγειονομικούς καλείται συγκέντρωση στη βουλή στη 1 ενάντια στη ψήφιση του νομοσχεδίου. Όλες και όλοι εκεί.

Η προκήρυξη που ακολουθεί σε pdf εδώ

Ιατρική με το «κομμάτι»: από την αναδιάρθρωση της πρωτοβάθμιας υγείας στην αναδιάρθρωση της δευτεροβάθμιας (και ακόμη παραπέρα)

Μια σύντομη ανασκόπηση της επίθεσης των τελευταίων χρόνων στο τμήμα του έμμεσου μισθού μας που αφορά τις υπηρεσίες υγείας

Έχουμε εκφράσει σε προηγούμενες τοποθετήσεις μας την άποψη ότι η κρατική διαχείριση της πανδημίας αποτελεί την αναβαθμισμένη συνέχιση της πολιτικής των μνημονίων (και) με άλλα μέσα. Πριν από δεκαπέντε περίπου χρόνια η «χρηματοπιστωτική» κρίση και πριν τρία περίπου χρόνια η «υγειονομική», και οι δύο μορφές εμφάνισης της κρίσης αναπαραγωγής της καπιταλιστικής κοινωνικής σχέσης, παρουσιά-στηκαν ως «φυσικές» καταστροφές, που για την αντιμετώπισή τους απαιτούνται μέτρα που ορίζονται κάθε φορά (εις βάρος της εργατικής τάξης) από τους εκάστοτε ειδικούς. Η δική μας ανάγνωση τοποθετεί και τις δύο αυτές κρίσεις ως κοινωνικά ανταγωνιστικά γεγονότα, η διαχείριση των οποίων υπήρξε και συνεχίζει και σήμερα να αποτελεί πεδίο ταξικού ανταγωνισμού. Η συνέχιση των πολιτικών λιτότητας βέβαια δεν έγκειται μόνο στις αναλογίες ως προς τη διαχείριση των δύο κρίσεων από το κεφάλαιο και το κράτος του, αλλά και στον σχεδιασμό, ο οποίος σε κάθε περίπτωση είναι προσεκτικός και μακροπρόθεσμος. Continue reading “Προκήρυξη: Ιατρική με το «κομμάτι»: από την αναδιάρθρωση της πρωτοβάθμιας υγείας στην αναδιάρθρωση της δευτεροβάθμιας (και ακόμη παραπέρα)”

Απεργιακό ρηπόρτ/γενική πανεργατική απεργία 9 Νοεμβρίου 2022

Χτες ήταν μια όμορφη μέρα. Από τις λίγες των τελευταίων μαύρων 2,5 χρόνων.
Πορευτήκαμε στους δρόμους της μητρόπολης μαζί με όλους τους άλλους απεργούς και όσες αποφάσισαν να σπάσουν την μονοτονία και την κανονικότητα της κυκλοφορίας των εμπορευμάτων, τη συγκατάβαση και την πειθάρχηση, έστω και προσωρινά.
Ευχόμαστε και εις άλλα με υγεία, χωρίς αρχηγούς των κομμάτων και οποιαδήποτε άλλη πρόβα τζενεράλε για τις εκλογές!
Στην πορεία φωνάζαμε τα συνθήματα:
Ίδια είν΄ τα αφεντικά δεξιά και αριστερά (αυτό μπροστά από την παρέλαση των συριζάδων)
Δεν έχουμε λεφτά, δεν βγάζουμε το μήνα / και όλο αυτό εντάθηκε με την καραντίνα
Δεκάδες καταλήψεις – αρνήσεις πληρωμών θα είναι η απάντηση των εργατριών.
Ούτε ακρίβεια, ούτε πληθωρισμός // να πέσουν οι τιμές, να ανέβει ο μισθός.
Αυξήσεις στους μισθούς λιγότερη δουλειά //την κρίση να πληρώσουνε τα αφεντικά
Υποχρεωτικότητες, ακρίβεια, απολύσεις / να πώς το κεφάλαιο χειρίζεται τις κρίσεις
Μειώσεις των τιμών και αύξηση μισθών//πόλεμο στον πόλεμο των αφεντικών.
Αυτό αυτό αυτό είναι σωστό, να μην πληρώνεις νοίκι, ρεύμα και νερό.
Τρομοκρατία είναι σουβλάκι 3 ευρώ / την κρίση να πληρώσει το αφεντικό
Τέλος στους λογαριασμούς, τέλος και στα νοίκια, άνεργοι και άστεγες να μπούμε στα άδεια σπίτια.
Πλήρωσα αρκετά άλλο δεν πληρώνω – είμαι τζαμπατζής τα αφεντικά χρεώνω
Ούτε αναστολές, ούτε απολύσεις // Ενάντια σε έναν κόσμο γενικευμένης θλίψης
Οι υποχρεωτικότητες στου πηγαδιού τον πάτο // Ζήτω το απείθαρχο προλεταριάτο
Το μόνο χρέος που είναι ταξικό // είναι η εξέγερση σε κάθε αφεντικό
Ούτε εθνικός, ούτε υγειονομικός // Ο δικός μας πόλεμος είναι ταξικός
Η αλληλεγγύη όπλο των εργατών // Πόλεμο στον πόλεμο όλων των ειδικών
Μισές ώρες δουλειάς, Διπλάσιοι μισθοί // Έτσι η υγεία μας θα βελτιωθεί
Έλληνες και ξένοι, εργάτες ενωμένοι, και όχι με το ζόρι εμβολιασμένοι
Οι ανεσταλμένοι πίσω στο ΕΣΥ // Να βγουν σ’ αναστολή μπάτσοι κι ειδικοί
Η λύση στην κρίση μίσος ταξικό // Χορτάσαμε από μπάτσους και κάθε ειδικό
Σήμερα ζητάνε το πιστοποιητικό // Αύριο θα κόψουνε και πάλι τον μισθό
Ντου στα σούπερ μάρκετ – αρνήσεις πληρωμών// πόλεμο στον πόλεμο των αφεντικών

Προκήρυξη: ΟΙ ΣΥΝΕΧΕΙΣ ΜΕΤΑΛΛΑΞΕΙΣ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΤΗΣ ΑΠΑΞΙΩΣΗΣ / από τα υγειονομικά στα ενεργειακά λοκντάουν

Το κείμενο μοιράστηκε στην πανεργατική απεργία της 9ης Νοεμβρίου του 2022 και  σε παρεμβάσεις σε σούπερ μάρκετ στη γειτονιά του Παγκρατίου

Εδώ σε pdf

H (κεντρικά) οργανωμένη πολιτική απαξίωσης, μέσω της γενικευμένης χρήσης «υγειονομικών τεχνολογιών» κατά τη διαχείριση της τρέχουσας πανδημίας, αποδείχτηκε αντιφατική και, ως εκ τούτου, ανεπαρκής για το κεφάλαιο και το κράτος του.

Η πολιτική αυτή, αναγκαία ως μέσο (πρόσκαιρης) καθυστέρησης της εκδήλωσης της βαθύτερης κρίσης αναπαραγωγής της σχέσης-κεφάλαιο που μαίνεται 50 χρόνια τώρα, θα έπρεπε επομένως να συνεχιστεί με άλλα, ήδη δοκιμασμένα, εργαλεία, όπως αυτό της «ενεργειακής κρίσης» και της «κρίσης πληθωρισμού».

Αν τα λοκντάουν, η πολιτική του υποχρεωτικού/ μαζικού/καθολικού εμβολιασμού και των αντίστοιχων υγειονομικών πιστοποιητικών συνέβαλαν τα μέγιστα στην κανονικοποίηση μιας συνθήκης όπου η δυνατότητα ελεύθερης μετακίνησης στον αστεακό χώρο και «ελεύθερης» εκμίσθωσης της εργασιακής δύναμης συνδέθηκε άμεσα με την υποταγή στην εκάστοτε (φόρα μάσκα, πλύνε χέρια, κλείσου σπίτι, κράτα αποστάσεις, σούταρε εμβόλιο, σούταρε κι άλλο ένα κλπ) κρατική (βιο)προσταγή, οι δυνατότητες περαιτέρω ελέγχου και συμπίεσης των κοινωνικών αναγκών, δηλαδή οι δυνατότητες της απαξίωσης της από-τα-πάνω (κοινωνικοποιημένης) εργασιακής δύναμης, δεν έχουν, δυστυχώς, στερέψει…

Όπως έχουμε ξαναγράψει, το καπιταλιστικό κράτος έβαλε από τον Μάρτη του ‘20 σε λειτουργία μια τεράστια επιχείρηση πειθάρχησης του προλεταριάτου προκειμένου να συνεχίσει να εφαρμόζει, με αναβαθμισμένο τρόπο, τη μνημονιακή πολιτική της λιτότητας, τη μείωση δηλαδή του άμεσου και του έμμεσου μισθού μας. Αυτό το πέτυχε, αρχικά αραιώνοντας τις προλεταριακές αγωνιστικές συναντήσεις μέσω των πειθαρχικών λοκντάουν· στη συνέχεια, όταν η πιο ορατή κατασταλτική πλευρά τους τέθηκε υπό αμφισβήτηση, προχώρησε στην ακραία διαίρεση των προλετάριων σε πειθαρχημένους εμβολιασμένους και απείθαρχους ανεμβολίαστους.

Μετά και την παταγώδη αποτυχία των εμβολίων να ανακόψουν την πορεία της πανδημίας τόσο ως προς τις νοσήσεις όσο και ως προς τους θανάτους, τα καπιταλιστικά κράτη, έχοντας απωλέσει πλέον τη δυνατότητα πειθαρχικής διαχείρισης της «υγειονομικής κρίσης» φαίνεται να σφυρίζουν –με τζούφια σφυρίχτρα βέβαια– τη… λήξη της πανδημίας, καθώς έρχονται αντιμέτωπα με τα αποτελέσματα της διετούς πολιτικής απαξίωσης κεφαλαίου, μέσω της χρήσης «υγειονομικών» τεχνολογιών.

Με άλλα λόγια, η πολιτική που ακολουθήθηκε γρήγορα έφτασε στα όρια της και, επιπλέον, δημιούργησε νέα προβλήματα: γοργή αύξηση του δημόσιου και ιδιωτικού χρέους σε παγκόσμιο επίπεδο, μπλοκάρισμα των, τόσο απαραίτητων, στο κυρίαρχο μοντέλο της παγκοσμιοποιημένης just-in-time παραγωγής, εφοδιαστικών αλυσίδων τo 2020, ραγδαία πτώση του τζίρου (δηλαδή της αποσπώμενης μάζας υπεραξίας) στα επίπεδα μιας παγκόσμιας κρίσης, διεύρυνση του χάσματος μεταξύ του ρυθμού συσσώρευσης πλασματικού και παραγωγικού κεφαλαίου, γενίκευση της άρνησης εργασίας από μπουχτισμένους εργάτες, ανάπτυξη κοινωνικών κινημάτων ενάντια στα περιοριστικά μέτρα και τα πιστοποιητικά κλπ.

Ταυτόχρονα, συγκυριακά γεγονότα διεθνούς, όμως, εμβέλειας, όπως η συνεχιζόμενη ενδοκαπιταλιστική σύγκρουση μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας, διατάραξαν περαιτέρω το ήδη ασταθές γεωπολιτικό σκηνικό και επέτειναν την παγκόσμια ύφεση.

Η αναγκαία πολιτική απαξίωσης πρέπει, επομένως, να συνεχιστεί, αλλά με άλλα μέσα, όπως εκείνο του πληθωρισμού.

Πράγματι, οι καπιταλιστές που καθορίζουν τις τιμές βασικών ενεργειακών εμπορευμάτων αύξησαν σημαντικά τις τιμές τους ήδη από το 2021, συμπαρασύροντας σταδιακά και όλα τα υπόλοιπα. Ως εκ τούτου, η διαρκής κρίση αναπαραγωγής των καπιταλιστικών κοινωνικών σχέσεων εμφανίζεται εκ νέου με τη στρεβλή μορφή της ενεργειακής και της πληθωριστικής κρίσης, όπως δηλαδή συνέβη στις αρχές της δεκαετίας του ’70 κατά τη γενικευμένη ανταρσία ενάντια στο κράτος-σχέδιο – τότε το σχέδιο καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης και μείωσης του εργατικού μισθού είχε μυστικοποιημένα παρουσιαστεί ως «πετρελαϊκή κρίση». Το κράτος ως συλλογικός καπιταλιστής καλείται σήμερα, όπως και τότε, να διαχειριστεί την τρέχουσα κρίση διασφαλίζοντας τόσο την πληγείσα συσσώρευση του κεφαλαίου, εν μέσω διαρκούς πτώσης του ποσοστού κέρδους, όσο και τη συγκράτηση του κόστους νομιμοποίησης των εκμεταλλευτικών σχέσεων.

Με πιο απλά λόγια, το κράτος καλείται να αντιμετωπίσει την κρίση υπερσυσσώρευσης του κεφαλαίου χωρίς την παραμικρή αύξηση στον άμεσο και τον έμμεσο μισθό μας. Για να συνεχίσει όμως την πολιτική της επίθεσης στον μισθό, πρέπει να διατηρήσει ή και να εμβαθύνει και τον πειθαρχικό χαρακτήρα που απέκτησε αυτή η επίθεση κατά τη διάρκεια της τρέχουσας πανδημίας. Η εκτόξευση των τιμών των ενεργειακών εμπορευμάτων αλλά και η συνδεόμενη με αυτήν αύξηση στις τιμές όλων των άλλων εμπορευμάτων έρχονται να λεηλατήσουν τόσο τον τωρινό μισθό όσο και παλαιότερους, δηλαδή πιθανές αποταμιεύσεις. Τα χαμηλά (σχεδόν μηδενικά) ονομαστικά επιτόκια καταθέσεων, αποτέλεσμα της μακροχρόνιας πολιτικής των κεντρικών τραπεζών να αντιμετωπίσουν το στοίβαγμα δυσθεώρητων όγκων δημόσιου και ιδιωτικού χρέους στους ισολογισμούς των τραπεζών, σε συνδυασμό με τον υψηλό πληθωρισμό συνεπάγονται αρνητικά πραγματικά επιτόκια, δηλαδή μείωση του αποταμιευμένου εργατικού μισθού.

Η ΚΟΥΠΟΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΜΙΣΘΩΝ & ΤΩΝ ΕΠΙΔΟΜΑΤΩΝ

Αντίστοιχα, οι όποιες μισθολογικές αυξήσεις είχαν επιτευχθεί το προηγούμενο διάστημα ισοδυναμούν με… μειώσεις εξαιτίας του υψηλότερου (από τις μισθολογικές αυξήσεις) πληθωρισμού – ενώ ούτε το συνολικό μισθιακό εισόδημα της εργατικής τάξης φτάνει για να καλύψει τις ανάγκες της, αν ληφθεί υπόψη το σύνολο του παραγόμενου πλούτου.

Το καπιταλιστικό κράτος είναι αναγκασμένο φυσικά να μεριμνήσει, έστω μέσω της παροχής έκτακτων χρηματικών επιδομάτων, ούτως ώστε να είναι τουλάχιστον εφικτή η πληρωμή των λογαριασμών και η αγορά ορισμένων βασικών εμπορευμάτων, για να αποφευχθούν οι τριγμοί ενδεχόμενων εργατικών αγώνων αυτομείωσης, αλλά και να διασφαλιστεί η καπιταλιστική κερδοφορία.

Ούτως ή άλλως η εν λόγω έκτακτη επιδοματική πολιτική που πλασάρεται ως «φιλεργατική», στην πραγματικότητα χρηματοδοτείται κατά κύριο λόγο από την άμεση κι έμμεση φορολογία της εργατικής τάξης, δίχως να αμφισβητεί την καπιταλιστική κερδοφορία –ενίοτε στυγνή κερδοσκοπία– σε βασικά εμπορεύματα (ενέργεια, τρόφιμα, στέγαση).

Επιπλέον, μια επιδοματική πολιτική δίνει τη δυνατότητα στους κρατικούς μηχανισμούς να ελέγξουν καλύτερα τις προλεταριακές ανάγκες, επιβάλλοντας «συνετές ιεραρχήσεις» σε αυτές. Αυτό διότι επίκειται η συνολική αναδιάρθρωση του τρόπου καταβολής προνοιακών επιδομάτων (πχ. ανεργίας, κοινωνικής αλληλεγγύης, γέννησης τέκνου, μεγαλώματος παιδιού κλπ.) ώστε το εκάστοτε ποσό (εν συνόλω ή εν μέρει) να καταβάλλεται μέσω προπληρωμένων κουπονιών voucher, με παράλληλη επιβολή ορίου χρήσης μετρητών ανά δαπάνη. Είναι γνωστό ότι ειδικά από την περίοδο των μνημονίων και μετά τα προνοιακά επιδόματα χρησιμοποιούνται για την κάλυψη άλλων (πιο άμεσων) αναγκών (νοίκι, λογαριασμοί, σουπερμάρκετ), και τώρα με πρόσχημα ότι το προλεταριάτο τα χρησιμοποιεί τάχα μου για να παίζει… ΛΟΤΤΟ το κράτος πάει να βάλει χέρι στον τρόπο διάθεσής τους.

Αλλά η παραπάνω λογική διαχέεται και στην καταβολή του άμεσου μισθού, όπως προς το παρόν επιχειρείται στους δημοσιογράφους που εργάζονται στα κρατικά μμε, στα οποία οι μισθολογικές αυξήσεις θα δοθούν σε… είδος. Αντίστοιχες προσπάθειες στον ιδιωτικό τομέα δεν είναι ούτε λίγες ούτε φυσικά καινούργιες (ενδεικτικά βλ. τα Public). Μάλιστα σε επιχειρήσεις όπου το μέτρο αυτό έχει επιβληθεί ταυτόχρονα επιχειρείται η προώθηση της ιδιωτικής επικουρικής ασφάλισης. Δεν χρειάζεται, νομίζουμε, πολύ σκέψη για να συνειδητοποιήσει κανείς ότι αυτή η τακτική συνεπάγεται όχι μόνο έλεγχο στο πώς καταναλώνουμε κάθε μήνα τον μισθό μας (πχ. τα κουπόνια είναι εξαργυρώσιμα μόνο σε σούπερ μάρκετ) αλλά ταυτόχρονα μειώνονται οι ασφαλιστικές εισφορές, δηλαδή το κομμάτι του έμμεσου κοινωνικού μισθού που συντηρεί τους σημερινούς συνταξιούχους, που καταβάλουν μηνιαία τα αφεντικά.

Η ΝΕΑ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΑΤΟΜΙΚΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ ΕΝ ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΜΕΙΩΣΗΣ ΤΟΥ ΜΙΣΘΟΥ

Η αύξηση του κόστους των ενεργειακών εμπορευμάτων οδηγεί το κράτος και σε μια γενικευμένη εκστρατεία ενάντια στην «ανεύθυνη» χρήση τους στους χώρους εργασίας και τα νοικοκυριά. Και αν η «υπεύθυνη» κοινωνικά στάση, ύστερα από τη «υπεύθυνη» ατομική κατανάλωση πειραματικών βιοτεχνολογικών εμπορευμάτων, αφορά την «εθελοντική μείωση» της οικιακής κατανάλωσης ρεύματος άραγε πόσες κιλοβατώρες «κοινωνικής υπευθυνότητας» συσσωρεύονται με την εξοικονόμηση ρεύματος/ θέρμανσης σε μαζικούς χώρους, όπως… σχολεία, πανεπιστήμια και νοσοκομεία (ναι, νοσοκομεία!); Αναφορικά με τα νοσοκομεία, το κείμενο διαμαρτυρίας του σωματείου των εργαζομένων στο Νοσοκομείο Ηρακλείου είναι άκρως διαφωτιστικό για το πώς ακριβώς σκοπεύει το κράτος να εφαρμόσει το ενεργειακό λοκντάουν στα (μετά από 10 χρόνια υποχρηματοδότησης και υποστελέχωσης μέσω των μνημονίων, plus 2 χρόνια κρατικής διαχείρισης της πανδημίας) εξαθλιωμένα νοσοκομεία της χώρας.

Κατά διαταγή του διοικητή-μανατζαρέου καλοριφέρ, κλιματιστικά και φωτισμός σε διαδρόμους, μπαλκόνια και κλινικές θα παραμένουν κλειστά για ένα δεκάωρο, από το πρωί στις 8 μέχρι το απόγευμα στις 6. Έτσι, ώστε για όσους ασθενείς βρεθεί εν τέλει, αναισθησιολόγος –ειδικότητα σε μεγάλη ανεπάρκεια στο ΕΣΥ– να κάνουν το χειρουργείο τους και όσους, αφού χειρουργηθούν, καταφέρουν να γλιτώσουν την ενδονοσοκομειακή λοίμωξη που μεταφέρει από τον ένα θάλαμο στον άλλο, από την μια κλινική στην άλλη, το ανεπαρκέστατο νοσηλευτικό προσωπικό μπορούν ελεύθερα να τα τεζάρουν από… ξεπάγιασμα ή πτώση και πολλά άλλα τραγικά που εύκολα μπορούν να συμβούν εν μέσω… γενικής συσκότισης.

Αναφορικά με τα πανεπιστήμια η «εξοικονόμηση ρεύματος» θα αποτελέσει τον δούρειο ίππο για να εφαρμοστεί το μέτρο της… πανεπιστημιακής αστυνομίας, δίχως την… αστυνομία: όπως η τηλεκπαίδευση –στην οποία το όποιο φοιτητικό κίνημα συναίνεσε άνευ όρων– ή η απαγόρευση κυκλοφορίας μετά τις 9μμ εκκένωσαν σε χρόνο dt τα πανεπιστημιακά camp, έτσι και το κρατικό blackout, αφότου λήξουν τα μαθήματα, θα καθιστά τους χώρους των πανεπιστημίων σκοτεινές no man’s lands. Ούτε τουρνικέ, ούτε μπάτσοι -και κάτσε εσύ άμα θες στο στέκι σου με κεριά… Υπάρχει πιο αποτελεσματικός τρόπος λοκ-άουτ στην τωρινή συνθήκη από αυτόν;

Από την άλλη μεριά, το μέτρο του «καλαθιού της νοικοκυράς [sic]», όπως αρχικά το βάφτισαν οι επικοινωνιολόγοι, αποτελεί από μόνο του εύγλωττη απόδειξη όχι μόνο της έμφυλης διάστασης της ταξικής μας κοινωνίας, αλλά και της επιχειρούμενης προσαρμογής των προλεταριακών αναγκών σε 50 όλα κι όλα, από τον τεράστιο σωρό εμπορευμάτων που ορίζουν τον πλούτο της καπιταλιστικής κοινωνίας, μίζερα βαφτισμένα «βασικά αγαθά» στα οποία θα εφαρμοστούν μόνο [sic] μικρές… αυξήσεις στις (ήδη πολύ αυξημένες εδώ και μήνες) τιμές τους…

Όλα αυτά συμβαίνουν ενώ τα στοιχεία από την εκτέλεση του προϋπολογισμού κατά το πρώτο, φετινό εξάμηνο δείχνουν τεράστια αύξηση στα κρατικά φορολογικά έσοδα, κυρίως από τον φπα –ένας έμμεσος φόρος που χτυπά άμεσα το εργατικό εισόδημα– (+25,6% σε σχέση με το περσινό εξάμηνο ή +2 δισ. ευρώ). Οι δε συνολικές φορολογικές εισπράξεις είναι κι αυτές αυξημένες κατά 3,5 δισ. ευρώ έναντι των προϋπολογισμένων στόχων. Της φοροληστείας το κάγκελο! Αντίστοιχα μεγάλα –τι μεγάλα, τεράστια να λέμε!– είναι τα έως τώρα κέρδη των μεγάλων εγχώριων καπιταλιστών: υπερδιπλάσια κέρδη το 2022 (έναντι του επίσης πολύ κερδοφόρου 2021, περίοδο κατά την οποία τα αφεντικά τσέπωσαν τα περισσότερα κέρδη σε σχέση με όλη την μεταμνημονιακή περίοδο), ενώ ο τζίρος τους αυξήθηκε «μόλις» κατά 57% (έναντι του 2021 πάντα).

ΔΥΟΜΙΣΙ ΧΡΟΝΙΑ ΑΝΑΒΑΘΜΙΣΜΕΝΗΣ ΣΥΝΕΧΙΣΗΣ ΤΩΝ ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ (και ακόμη να τους απαντήσουμε)

Τα παραπάνω έρχονται να προστεθούν σε όσες ήττες έχει ήδη υποστεί η εργατική τάξη, με την αναβαθμισμένη συνέχιση της πολιτικής των μνημονίων (με υγειονομική μάσκα), σε όλες τις σφαίρες της ζωής: ένταση της ατομικοποίησης, του φόβου, της αβεβαιότητας και της ανασφάλειας∙ διαμόρφωση ενός ψηφιακού πανοπτισμού∙ ιδιωτικοποίηση και εμπορευματοποίηση της κοινωνικής ασφάλισης και των δομών υγείας∙ εξατομίκευση των εργασιακών σχέσεων∙ μείωση και επιδοματοποίηση του άμεσου και έμμεσου μισθού∙ περιορισμοί στην άσκηση του απεργιακού δικαιώματος και ενίσχυση του διευθυντικού δικαιώματος∙ ελαστικοποίηση και ξεχείλωμα των ωραρίων εργασίας∙ επιτάχυνση των πλειστηριασμών εργατικής κατοικίας∙ σύσταση πανεπιστημιακής αστυνομίας και άλλων πειθαρχικών/τιμωρητικών οργάνων∙ διαχωρισμός των εργαζόμενων σε υγειονομικά «υπεύθυνους» και «ψεκασμένους»∙ αυταρχικός καθορισμός των επιτρεπτών ατομικών και κοινωνικών συμπεριφορών∙ συμπίεση των κοινωνικών αναγκών.

ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΛΕΦΤΑ ΝΑ ΒΓΑΛΟΥΜΕ ΤΟΝ ΜΗΝΑ ΚΙ ΟΛΟ ΑΥΤΟ ΕΝΤΑΘΗΚΕ ΜΕΣ ΣΤΗΝ ΚΑΡΑΝΤΙΝΑ

ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΟΤΗΤΕΣ, ΑΚΡΙΒΕΙΑ, ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΝΑ ΠΩΣ ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΧΕΙΡΙΖΕΤΑΙ ΤΙΣ ΚΡΙΣΕΙΣ

ΟΙ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΚΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΜΠΡΟΣΤΑ!

ΑΥΞΗΣΗ ΤΟΥ ΑΜΕΣΟΥ & ΕΜΜΕΣΟΥ ΜΙΣΘΟΥ ΜΑΣ!

ΜΙΣΕΣ ΩΡΕΣ ΔΟΥΛΕΙΑΣ, ΔΙΠΛΑΣΙΟΙ ΜΙΣΘΟΙ ΕΤΣΙ ΜΟΝΟ Η ΥΓΕΙΑ ΜΑΣ ΘΑ ΒΕΛΤΙΩΘΕΙ!

ΟΛΕΣ & ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ, ΤΕΤΑΡΤΗ 9 Νοεμβρίου 2022

Συνέλευση ενάντια στη βιοεξουσία & την κλεισούρα

 

 

Σχετικά με κάποια αναμασήματα ακαδημαϊκών (και όχι μόνο) «κριτικών» πάνω στα κινήματα ενάντια στον υποχρεωτικό εμβολιασμό, μέρος 2ο

Το κείμενο σε pdf

Cujus regio ejus religio

[Ο ηγεμόνας καθορίζει τη θρησκεία των υπηκόων του]

 

Είναι γνωστό από παλιά ότι το κράτος δεν επαφίεται για τη διάδοση της προπαγάνδας του μόνο στους πληρωμένους και εξειδικευμένους υπαλλήλους του και στα media. Tο θέαμα πρώην συντρόφων που έχουν καταντήσει άμισθοι οργανικοί διανοουμενίσκοι του κράτους και μανιώδεις υποστηρικτές των πολιτικών του, αν και λυπηρό, δεν παύει να αποτελεί μια πραγματικότητα που όλο και πιο συχνά τη βρίσκουμε μπροστά μας.

Η αναφορά εδώ στη διαδικτυακή περσόνα γιώργος εγελίδης που ήταν επί 13 χρόνια στην ομάδα Τα Παιδιά Της Γαλαρίας (ΤΠΤΓ) από την οποία έφυγε το 2015 για να φτιάξει την Αντίθεση.[i]

Το θέαμα του πρώην συντρόφου αυτού γίνεται ακόμα πιο θλιβερό όταν καμιά μετρήσει το σύνολο των εναντίον μας υβριστικών χαρακτηρισμών στους οποίους κατέφυγε για να συνοδεύσει μια φτωχή σε επιχειρήματα ανάρτησή του στο ιδιωτικό προφίλ του στο facebook στις 28/6/2022.[ii] Υποτίθεται ότι αυτή η ανάρτηση είναι απάντηση σε κριτική που του ασκήσαμε στο πρόσφατο βιβλίο μας[iii] για όσα είχε γράψει τον περασμένο Γενάρη εναντίον μας και εναντίον του βιβλίου της Durbach, το οποίο είχαμε παρουσιάσει στο ΑΚΝ στις 22/1/2022. Continue reading “Σχετικά με κάποια αναμασήματα ακαδημαϊκών (και όχι μόνο) «κριτικών» πάνω στα κινήματα ενάντια στον υποχρεωτικό εμβολιασμό, μέρος 2ο”

Κείμενο «Kρατικές Επιβολές και Από-τα-Κάτω Αντιστάσεις στην Αφρική εν μέσω Πανδημίας» από τη μπροσούρα Κριτική του Διαχωρισμού #2

[Εδώ το κείμενο σε pdf όπως είναι στημένο στο έντυπο-μπροσούρα Κριτική του Διαχωρισμού #2.]

[Παρακάτω μπορεί κανείς να διαβάσει το κείμενο εμπλουτισμένο με επιπλέον υποσημειώσεις για όλες τις ειδησιογραφικές πηγές που χρησιμοποιήθηκαν για τα στοιχεία και τα γεγονότα που παρατίθενται.]

Kρατικές Επιβολές και Από-τα-Κάτω Αντιστάσεις

στην Αφρική εν μέσω Πανδημίας

 (ή αλλιώς, γιατί ο υποχρεωτικός εμβολιασμός και τα λοκντάουν

δεν είναι «first world problems»)

 

«Δεν γνωρίζω κάποια χώρα τώρα στην Αφρική που αν οι πολίτες της ήθελαν να εμβολιαστούν δεν θα μπορούσαν. […] Η συμβουλή μου στον πληθυσμό της αφρικανικής ηπείρου είναι “κάντε το εμβόλιο” ώστε να καταστεί αχρείαστο για τις κυβερνήσεις να επιβάλλουν υποχρεωτικό εμβολιασμό»

John Nkengasong, διευθυντής του Κέντρου Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων της Αφρικής (Africa CDC), συνέντευξη τύπου, 13 Γενάρη 2022[1]

«Η μάχη ενάντια στην Covid-19 δεν πρέπει να επισκιάσει τις μάχες ενάντια στη μαλάρια, τον ιό HIV, τον καρκίνο, τη φυματίωση, την αρτηριακή πίεση, τον υποσιτισμό, και φυσικά την aποκτηνωτική φτώχεια, που σε ισότιμο βαθμό επιβαρύνουν το έθνος μας. Η κυβέρνηση πρέπει να πάρει αποστάσεις από το να αντιγράφει απλά ό,τι κάνουν οι άλλες χώρες.»

Sylvester Namiwa, εκτελεστικός διευθυντής της ΜΚΟ CDEDI του Μαλάουι, 21 Δεκέμβρη 2021[2]

«[…] η αύξηση του κόστους των τεστ PCR και ο υποχρεωτικός τους χαρακτήρας επιβαρύνει τους μισθούς των εργαζομένων χωρίς κανένα αντιστάθμισμα. Λαμβάνοντας υπόψη ότι η κυβέρνηση και οι εργοδότες εγκαθίδρυσαν τον διαχωρισμό των εργαζομένων που δεν εμβολιάζονται, κι αυτό παραβιάζοντας τον εργασιακό κώδικα που λέει ότι “όλοι οι εργαζόμενοι είναι ίσοι απέναντι στον νόμο και τους εξασφαλίζεται η ίδια προστασία και τα ίδια εχέγγυα”, ανακοινώνουμε την κήρυξη γενικής απεργίας από τη Δευτέρα 27 Δεκέμβρη στο σύνολο των εταιρικών εγκαταστάσεων στους κλάδους μας.»

Κοινή ανακοίνωση του εθνικού συνδικάτου εργαζομένων στην ύδρευση και τον ηλεκτρισμό (Syntee), του συνδικάτου υπαλλήλων και συνταξιοδοτημένων στη βιομηχανία πετρελαίου (Seerpac), του εθνικού οργανισμού υπαλλήλων της βιομηχανίας πετρελαίου (Onep) στην Γκαμπόν, 15 Δεκέμβρη 2021[3],[4]

Στην πιο πρόσφατη φάση της κρατικής διαχείρισης της πανδημίας, μια μορφή εκδήλωσης της εμβολιολατρίας όσων τάχθηκαν με τις κρατικές στρατηγικές προλεταριακής πειθάρχησης αποτέλεσε η επίδειξη μιας τρομερά επίμονης έως και εμμονικής «ευαισθησίας» για τις χώρες του «τρίτου κόσμου». Από τους ίδιους, όπως και από τα κάθε λογής διεθνή mainstream μίντια, γίνεται λόγος για τη γεωγραφική ανισοκατανομή των εμβολίων που οφείλεται σε μια συνθήκη που αποκαλείται με  διάφορα ονόματα, όπως «εμβολιαστικός εθνικισμός» ή «εμβολιαστικό απαρτχάιντ» (sic).

Αυτή η εκδήλωση «ευαισθησίας» εκ μέρους τους περιορίζεται εντελώς αποσπασματικά στην επίκριση των κρατών της Δύσης για παρακράτηση των εμβολιαστικών στοκ από τις φτωχότερες χώρες του κόσμου. Αναφορικά με το θεωρητικό σχήμα του «εμβολιαστικού εθνικισμού», πέρα από τα όποια στοιχεία αλήθειας, τη φαινομενική ριζοσπαστικότητά του και τον υποτιθέμενα διεθνιστικό του χαρακτήρα, η εργαλειακή χρήση που του έγινε αποκαλύπτει έναν εντελώς οπορτουνίστικο, υποκριτικό και χρησιμοθηρικό ανθρωπισμό. Ουσιαστικά, αξιοποιήθηκε ως θεωρητικό όπλο υπεράσπισης των κρατικών προγραμμάτων εμβολιασμού του παγκόσμιου βορρά· όπλο,  εν τέλει, για τη σφυρηλάτηση της εμβολιαστικής εθνικής ενότητας. Αυτή η ίσως πρωτοφανής στα χρονικά έκταση της εθνικής ενότητας μπόρεσε να επιλύσει τα αδιέξοδα στα οποία είχε οδηγήσει η προηγούμενη φάση της κρατικής διαχείρισης, με τον πολύ εντονότερα κατασταλτικό και αστυνομοκρατικό χαρακτήρα της.

Continue reading “Κείμενο «Kρατικές Επιβολές και Από-τα-Κάτω Αντιστάσεις στην Αφρική εν μέσω Πανδημίας» από τη μπροσούρα Κριτική του Διαχωρισμού #2”

Παράρτημα της έκδοσης “Το Προλεταριακό Σώμα ως Πεδίο Πολιτικής Διαμάχης – στιγμές αγώνα ενάντια στον υποχρεωτικό εμβολιασμό στη βικτωριανή Αγγλία τον 19ο αιώνα”

Σχετικά με κάποια αναμασήματα ακαδημαϊκών (και όχι μόνο) «κριτικών»
πάνω στα κινήματα ενάντια στον υποχρεωτικό εμβολιασμό

Μέσα στο ιστορικό και πολιτικό πλαίσιο αναφοράς μας, που ξεκινά με την ανάδυση της εργατικής τάξης και περιλαμβάνει όλα τα στάδια ανασύνθεσης των υποκειμενικοτήτων που την έχουν συγκροτήσει μέχρι σήμερα, αναγνωρίζουμε την αντίσταση των εργατ(ρι)ών του 19ου αιώνα στον υποχρεωτικό εμβολιασμό ως μία από τις μορφές που πήρε ιστορικά η έμπρακτη αμφισβήτηση της επιβολής πάνω στο προλεταριακό (κοινωνικό) σώμα καπιταλιστικών τεχνολογιών —με ευνοϊκούς  για το κεφάλαιο και το κράτος του όρους αφενός και δυσοίωνους όσον αφορά στην αναπαραγωγή της εργατικής τάξης με έναν σχετικά αυτόνομο τρόπο, δηλαδή ως τάξη μέσα-και-ενάντια στο κύκλωμα αναπαραγωγής του κεφαλαίου, αφετέρου. Αναγνωρίζουμε επίσης την αντίσταση των ανεσταλμένων υγειονομικών στην Ελλάδα του 2021–2022 ως την πιο πρόσφατη φάση αυτής της έμπρακτης αμφισβήτησης. Continue reading “Παράρτημα της έκδοσης “Το Προλεταριακό Σώμα ως Πεδίο Πολιτικής Διαμάχης – στιγμές αγώνα ενάντια στον υποχρεωτικό εμβολιασμό στη βικτωριανή Αγγλία τον 19ο αιώνα””

Έξω οι μπάτσοι από τις εστίες, τις σχολές και τη ζωή μας – για την εισβολή μπάτσων στις εστίες ΦΕΕΜΠ

Εισβολή χθες για μια ακόμα φορά πάνοπλων μπάτσων στο κτήριο της φεεμπ, μιας φοιτητικής εστίας τόσο υποβαθμισμένης που επιλέγεται συστηματικά ως καταφύγιο ντήλερ και μπουκαδόρων, συνθήκη που με τη σειρά της επιτρέπει την κατά το δοκούν εργαλειακή αξιοποίησή της από το υπουργείο τρομοκρατίας του πολίτη ώστε να καταπατάει το άσυλο όποτε του γουστάρει, να τρομοκρατεί, να δημιουργεί εντυπώσεις για τα κανάλια και να καταστέλλει, σε δεύτερο χρόνο, τον πραγματικό για το κράτος εχθρό: τις αγωνιζόμενες φοιτήτριες.

Για μια ακόμα φορά τα «γεγονότα» έρχονται να κουμπώσουν στο αφήγημα που πασάρει το κράτος περί πανεπιστημίων δήθεν «άντρων εγκληματικότητας»/«εστιών ανομίας».

Με το κακοστημένο σκηνικό, που όμως περιλάμβαναν αληθινά πιστολίδια –λίαν επικίνδυνα για τις ανυποψίαστες περαστικές–, λίγο ακόμα και θα μας κάνουν να πιστέψουμε ότι στους πανεπιστημιακούς χώρους συχνάζει κυρίως υπόκοσμος, ενώ οι φοιτήτριες έχουν περιθωριακή παρουσία και μόνο σε αυτά.

Continue reading “Έξω οι μπάτσοι από τις εστίες, τις σχολές και τη ζωή μας – για την εισβολή μπάτσων στις εστίες ΦΕΕΜΠ”

★Η Νέα Ιδεολογία της Ατομικής Ευθύνης εν Μέσω της Νέας Μείωσης του Μισθού★

 
Όπως έχουμε ξαναγράψει, το καπιταλιστικό κράτος έβαλε από τον Μάρτη του ‘20 σε λειτουργία μια τεράστια επιχείρηση πειθάρχησης του προλεταριάτου προκειμένου να συνεχίσει να εφαρμόζει, με αναβαθμισμένο τρόπο, τη μνημονιακή πολιτική της λιτότητας, τη μείωση δηλαδή του άμεσου και του έμμεσου μισθού μας.
 
Αυτό το πέτυχε, αρχικά αραιώνοντας τις προλεταριακές αγωνιστικές συναντήσεις μέσω των πειθαρχικών λοκντάουν· στη συνέχεια, όταν η πιο ορατή κατασταλτική πλευρά τους τέθηκε υπό αμφισβήτηση, προχώρησε στην ακραία διαίρεση των προλετάριων σε πειθαρχημένους εμβολιασμένους και απείθαρχους ανεμβολίαστους.
 

Continue reading “★Η Νέα Ιδεολογία της Ατομικής Ευθύνης εν Μέσω της Νέας Μείωσης του Μισθού★”

★Τι γράμματα θα μάθουν τα 1000 πράσινα στρουμφάκια στα Πανεπιστήμια;★

Μετά την προ δεκαημέρου καταστροφή των τουρνικέ στην είσοδο του ΑΠΘ και την ακραία καταστολή της φοιτητικής πορείας ενάντια στην Πανεπιστημιακή Αστυνομία στα Προπύλαια στις 14/9, ξύλο σώμα με σώμα και χημικά και χθες στο ΑΠΘ, όταν για τρίτη μέρα μπήκαν έξι (στελέχη) ΟΠΠΙ φρουρούμενα το καθένα από μια διμοιρία ΜΑΤ και αύρα της αστυνομίας για να περιπολήσουν μια γωνιά του πανεπιστημίου που δεν πατάει καμιά.
Για να μη μιλήσουμε για το μπάχαλο που δημιούργησαν με δακρυγόνα και προσαγωγές στη χθεσινοβραδινή συναυλία, όταν επιτέθηκαν σε 5.000 κόσμο με δακρυγόνα και κυνηγητά μέχρι την Καμάρα.
Ο πραγματικός λόγος της παρουσίας τους είναι το στενό μαρκάρισμα με δεκάδες ασφαλίτες και κάθε είδους μπάτσους, να στοχοποιούν φοιτητές και φοιτήτριες, να ζητάνε ταυτότητες όποτε γουστάρουν σε όποιους γουστάρουν (π.χ. πρόσφατα φοιτητής έχασε τις εξετάσεις στο μάθημά του, επειδή αρνήθηκε τον έλεγχο στοιχείων) και γενικά να ασκούν έλεγχο και τρομοκρατία με τη σύμφωνη γνώμη και πρόσκληση του πρύτανη.

Continue reading “★Τι γράμματα θα μάθουν τα 1000 πράσινα στρουμφάκια στα Πανεπιστήμια;★”

Καλή αγωνιστική σχολική χρονιά με αγώνες

★ Καλή αγωνιστική σχολική χρονιά με αγώνες ενάντια στα υποχρεωτικά ραπιντ τεστ, την αξιολόγηση, την πανεπιστημιακή αστυνομία (και… το μετρό στα Εξάρχεια)! Δείγματα του αγωνιστικού κλίματος από τα σχολεία κατέφτασαν από την πρώτη μέρα!! Ιδού το ψήφισμα από την ΕΛΜΕ Καλλιθέας-Ν. Σμύρνης.★

KAΛΛΙΘΕΑ 11-09-22

Ας τελειώνει ο εμπαιγμός!

Εδώ και ένα χρόνο έχουν επιβληθεί στους χώρους εργασίας νέες μορφές διακρίσεων στις τάξεις των εργαζομένων, οι οποίες αποθεώνουν το κρατικό αφήγημα της ατομικής ευθύνης ως προς την διαχείριση της πανδημίας και όχι μόνο, ενώ η κυβέρνηση ταυτόχρονα συγκαλύπτει τις δικές της ευθύνες με στόχο την περαιτέρω αποδόμηση και ιδιωτικοποίηση του ΕΣΥ.

Ένα χρόνο τώρα, οι στιγματισμένοι ανεμβολίαστοι εργαζόμενοι σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, υπόκεινται σε εβδομαδιαίο υποχρεωτικό έλεγχο και την ίδια ώρα αποκλείονται από τη χρήση δημόσιων δομών υγείας για την διενέργεια των rapidtest. Η τιμωρητική στάση του κράτους καταδικάζει τους εργαζόμενους σε έμμεση αλλά σημαντική μείωση του μισθού τους που τον καταθέτουν ¨δωράκι¨ σε ιδιωτικές δομές.

Continue reading “Καλή αγωνιστική σχολική χρονιά με αγώνες”