ΜΠΡΟΣΟΥΡΑ // Η κρατική διαχείριση της πανδημίας είναι η αναβαθμισμένη συνέχιση της δεκάχρονης πολιτικής των «μνημονίων» με άλλο όνομα

Η μπροσούρα εδώ σε pdf

Από τις νέες περιφράξεις του επιχειρηματικού πανεπιστημίου στις περικοπές του άμεσου μισθού∙ τις απλήρωτες υπερωρίες∙ την παρεμπόδιση της απεργίας∙ την απαγόρευση της δημόσιας συνάθροισης και την αστυνομοκρατία. Με φόντο ένα καινούργιο «μνημόνιο».

«Αντιμετωπίζουμε πολλές προκλήσεις ταυτόχρονα, θέλω όμως να εκφράσω την απόλυτη ικανοποίησή μου από τον τρόπο λειτουργίας της Κοινοβουλευτικής Ομάδας. Είναι πολύ σημαντικό σε καμία περίπτωση να μην ανασταλεί το μεταρρυθμιστικό έργο της Κυβέρνησης λόγω Covid».

Κ. Μητσοτάκης, 3 Νοεμβρίου 2020 στο τουίτερ.

Η Ευρώπη λέει ένα πολύ απλό πράγμα: “ξοδέψτε με βάση τις δυνατότητές σας, όχι όσα έχετε”. Αυτή τη στιγμή ό,τι ξοδεύουμε είναι μελλοντικοί φόροι.

Ερώτηση: Με άλλα λόγια εκτιμάται ότι εάν ξεφύγουμε τώρα δεν αποκλείεται –σε βάθος χρόνου βεβαίως– κι ένα νέο Μνημόνιο, δηλαδή δημοσιονομικές προσαρμογές νέες;

Και δεν θα είναι σε μεγάλο βάθος χρόνου διότι οι αγορές αντιδρούν έντονα όταν βλέπουν οτι δεν υπάρχει υπεύθυνη δημοσιονομική διαχείριση.

Θ. Σκυλακάκης, αν. υπουργός οικονομικών, 21 Σεπτεμβρίου 2020 στον άλφα 98.9.

Το νέο λοκντάουν αποτελεί πτυχή μιας ήδη αρκετά μίζερης και ασφυκτικής πραγματικότητας. Η πολυδιαφημισμένη πορεία επιστροφής στην «κανονικότητα»  –την καπιταλιστική κανονικότητα– ξαναδιακόπηκε στο όνομα της προστασίας του πιο πολύτιμου εμπορεύματος για το κεφάλαιο, της αξιοπαραγωγού εργασιακής μας δύναμης, υπό το βάρος της καθημερινής αύξησης των νοσηλευόμενων λόγω covid-19 και μέσα σε συνθήκες μεθοδικής, εδώ και χρόνια, διάλυσης των δημόσιων υποδομών υγείας.

Continue reading “ΜΠΡΟΣΟΥΡΑ // Η κρατική διαχείριση της πανδημίας είναι η αναβαθμισμένη συνέχιση της δεκάχρονης πολιτικής των «μνημονίων» με άλλο όνομα”

Να ‘ταν η απόσταση γυαλί, με μια να το σπάσω. (ή γιατί δεν μας ψήνει να σηκώσουμε και στην εξεταστική το βάρος στις πλάτες μας.)

(Αναδημοσίευση κειμένου από την Αυτόνομη Πρωτοβουλία Παντείου.)

Το ελληνικό κράτος εδώ και παραπάνω από μια δεκαετία επιδιώκει να αναδιαρθρώσει όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης. Αυτή η προσπάθεια έχει εντατικοποιήσει το πλαίσιο σπουδών, έχει προωθήσει τον επιχειρηματικό χαρακτήρα των πανεπιστημίων και έχει συμβάλει σε πιο επισφαλείς μορφές εργασίας μέσα σε αυτό. Κάποιες φορές όμως αυτή η προσπάθεια διακόπτεται ή αντιστρέφεται στη βάση των κινητοποιήσεων, οι οποίες διεξάγονται σε διάφορους κύκλους αγώνων από το 2006 έως σήμερα. Continue reading “Να ‘ταν η απόσταση γυαλί, με μια να το σπάσω. (ή γιατί δεν μας ψήνει να σηκώσουμε και στην εξεταστική το βάρος στις πλάτες μας.)”

Τηλεκπαίδευση-τηλεργασία: το επιχειρηματικό πανεπιστήμιο και το επιτηρούμενο σχολείο στα καλύτερά τους

 

 

 

 

 

 

 

“Το ζήτηµα του χωροχρόνου

Με την τηλεργασία και την τηλεκπαίδευση η διάκριση μεταξύ εργάσιμου-μη εργάσιμου χρόνου γίνεται πλέον πολύ θολή. Η εργασία αποκτά μια ευελιξία κι εμείς γινόμαστε «just-in-time» εργαζόμενοι διαθέσιμοι ανά πάσα στιγμή. Αυτή η λογική εύκολα μπορεί να κυριαρχήσει και στα πανεπιστήμια με τους φοιτητές να είναι διαρκώς σε επαγρύπνηση για «δουλειά». Ο χρόνος επομένως των φοιτητ(ρι)ών θα αρχίζει και αυτός να θυμίζει ακόμα περισσότερο εργάσιμη μέρα και το δικαίωμά τους να μπορούν να σπαταλούν το χρόνο τους όπου επιλέξουν εκείνες/οι, θα περιορίζεται σημαντικά. Αν λοιπόν φαντάζει δύσκολη η περίοδος της καραντίνας, ας φανταστούμε την περίοδο εγκλεισμού για λόγους φοίτησης ή εργασίας… Continue reading “Τηλεκπαίδευση-τηλεργασία: το επιχειρηματικό πανεπιστήμιο και το επιτηρούμενο σχολείο στα καλύτερά τους”