Προκήρυξη: Ή με τις προλεταριακές ανάγκες-κοινωνικές ανάγκες ή με τους διαχωρισμούς & τις κρατικές υποχρεωτικότητες

Όπως τα λοκντάουν και όλες οι απαγορεύσεις κατά τη διάρκεια του προηγούµενου ενάµιση χρόνου έτσι και η κρατική καµπάνια υπέρ της αναγκαιότητας του µαζικού και καθολικού εµβολιασµού και η επακόλουθη υποχρεωτι-κότητα επιχειρούν να εξαφανίσουν από τη δηµόσια σφαίρα οποιαδήποτε συλλογική διεκδίκηση για την ικανοποίηση των αναγκών µας στιγµατίζοντάς την ως «ψεκασµένη», «αντικοινωνική» ή και «ανορθολογική» − ενώ η κρατική διαχείριση της πανδημίας συνεχίζει, με αναβαθμισμένο μάλιστα τρόπο, το καταστροφικό έργο εις βάρος της τάξης μας που εγκαινίασαν τα «μνημόνια».

Πράγματι, η επιβολή της υποχρεωτικότητας δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά μέσο που διευκολύνει τη συνεχιζόμενη εδώ και δεκατόσα χρόνια επίθεση ενάντια στο μισθό μας, καθώς συνεπάγεται: «αόρατες» απολύσεις στον ιδιωτικό τοµέα∙ χιλιάδες αναστολές εργασίας στον κλάδο των υγειονοµικών και των εργαζοµένων στην πρόνοια, προετοιμάζοντας το δρόμο για την περαιτέρω αναδιάρθρωση (βλ. διάλυση) του ΕΣΥ∙ τη διαίρεση των εµβολιασµένων και «µη µολυσµατικών» από τους ανεμβολίαστους προλετάριους – διαίρεση που ενίοτε αναπαράγουν και οι δεύτεροι∙ την επιβολή των πληρωμένων από την τσέπη των ανεμβολίαστων εβδομαδιαίων ράπιντ τεστ/PCR∙ την περαιτέρω επέκταση των ελαστικών σχέσεων εργασίας τόσο στον ιδιωτικό όσο και στον δημόσιο τομέα κλπ.

Continue reading “Προκήρυξη: Ή με τις προλεταριακές ανάγκες-κοινωνικές ανάγκες ή με τους διαχωρισμούς & τις κρατικές υποχρεωτικότητες”

Παρέμβαση στο πλαίσιο της πανελλαδικής κινητοποίησης των νοσοκομειακών γιατρών

Στις 28 Απριλίου, δεύτερη ημέρα πανελλαδικής κινητοποίησης των νοσοκομειακών γιατρών ύστερα από αυτή στις 7 Απριλίου, πραγματοποιήσαμε παρέμβαση στήριξης των εργαζομένων σε νοσοκομεία του κέντρου (Λαϊκό και Ευαγγελισμό) με μοίρασμα κειμένων, αφισοκόλληση, τρικάκια και αυτοκόλλητα. Στη διαδρομή περάσαμε και από άλλα νοσοκομεία (Αλεξάνδρα, Αρεταίειο).

Βρεθήκαμε στον δρόμο από κοινού με τους υγειονομικούς εργαζόμενους, παρότι διαφωνούμε με τη γενικότερη προσπάθεια ηγεμονίας της «γνώσης των ειδικών» που έπαιξε την περίοδο της καραντίνας:

  • Επειδή το ζήτημα της δημόσιας υγείας είναι ένα πεδίο αγώνα και διεκδικήσεων που αφορά όλες τις προλετάριες, καθώς οι παροχές δημόσιας υγείας αποτελούν κομμάτι του μη χρηματικού, έμμεσου μισθού μας. Ενδεικτικό της  κατακρεούργησης των σχετικών δαπανών τα τελευταία χρόνια είναι ότι σήμερα τα κενά στα δημόσια νοσοκομεία ανέρχονται σε τουλάχιστον 30.000. Σχεδόν το 40-50% των οργανικών θέσεων είναι κενό, με αποτέλεσμα (σε συνθήκες υποτιθέμενης «κανονικότητας») τη σωματική και πνευματική εξουθένωση των υπηρετούντων υγειονομικών, τις συνθήκες «πολέμου» που επικρατούν σε κάθε εφημερία, τις πολύωρες αναμονές, τα αποδυναμωμένα Επείγοντα και άλλα τμήματα κλινικές όλων των νοσοκομείων, τα πολύμηνα ραντεβού για εξετάσεις, χειρουργεία κ.ο.κ. Αντίστοιχα η δημόσια φαρμακευτική δαπάνη έχει περικοπεί δραματικά, ενώ εντελώς τυχαία το ποσοστό συμμετοχής των ασφαλισμένων σε αυτή έχει ανέβει: άλλος ένας τρόπος μείωσης του μισθού μας.

Continue reading “Παρέμβαση στο πλαίσιο της πανελλαδικής κινητοποίησης των νοσοκομειακών γιατρών”