Προκήρυξη: Ιατρική με το «κομμάτι»: από την αναδιάρθρωση της πρωτοβάθμιας υγείας στην αναδιάρθρωση της δευτεροβάθμιας (και ακόμη παραπέρα)

Αυτές τις μέρες συζητιέται στη βουλή και πάει προς ψήφιση ένα ακόμα νομοσχέδιο που προωθεί την αναδιάρθρωση της δημόσιας περίθαλψης. Σε αντίθεση με τον Μάιο, που ο νόμος για την πρωτοβάθμια πέρασε μέσα σε εκκωφαντική σιωπή σήμερα για τον νόμο για τη δευτεροβάθμια περίθαλψη φαίνεται να γίνονται κάποιες κινησεις. Κάποια σωματεία από τον κλάδο της υγείας (ΕΙΝΑΠ συγκεκριμένα) έχουν προκηρύξει 24ωρες επαναλαμβανόμενες απεργίες από τη Δευτέρα 28/11/22 και άλλα (ΠΟΕΔΗΝ) στάσεις εργασίας.  Την Πέμπτη 1/12/22 η ΑΔΕΔΥ έχει προκηρύξει πανελλαδική στάση εργασίας . Από τα συνδικάτα και τους ανεσταλμένους αγωνιζόμενους υγειονομικούς καλείται συγκέντρωση στη βουλή στη 1 ενάντια στη ψήφιση του νομοσχεδίου. Όλες και όλοι εκεί.

Η προκήρυξη που ακολουθεί σε pdf εδώ

Ιατρική με το «κομμάτι»: από την αναδιάρθρωση της πρωτοβάθμιας υγείας στην αναδιάρθρωση της δευτεροβάθμιας (και ακόμη παραπέρα)

Μια σύντομη ανασκόπηση της επίθεσης των τελευταίων χρόνων στο τμήμα του έμμεσου μισθού μας που αφορά τις υπηρεσίες υγείας

Έχουμε εκφράσει σε προηγούμενες τοποθετήσεις μας την άποψη ότι η κρατική διαχείριση της πανδημίας αποτελεί την αναβαθμισμένη συνέχιση της πολιτικής των μνημονίων (και) με άλλα μέσα. Πριν από δεκαπέντε περίπου χρόνια η «χρηματοπιστωτική» κρίση και πριν τρία περίπου χρόνια η «υγειονομική», και οι δύο μορφές εμφάνισης της κρίσης αναπαραγωγής της καπιταλιστικής κοινωνικής σχέσης, παρουσιά-στηκαν ως «φυσικές» καταστροφές, που για την αντιμετώπισή τους απαιτούνται μέτρα που ορίζονται κάθε φορά (εις βάρος της εργατικής τάξης) από τους εκάστοτε ειδικούς. Η δική μας ανάγνωση τοποθετεί και τις δύο αυτές κρίσεις ως κοινωνικά ανταγωνιστικά γεγονότα, η διαχείριση των οποίων υπήρξε και συνεχίζει και σήμερα να αποτελεί πεδίο ταξικού ανταγωνισμού. Η συνέχιση των πολιτικών λιτότητας βέβαια δεν έγκειται μόνο στις αναλογίες ως προς τη διαχείριση των δύο κρίσεων από το κεφάλαιο και το κράτος του, αλλά και στον σχεδιασμό, ο οποίος σε κάθε περίπτωση είναι προσεκτικός και μακροπρόθεσμος. Continue reading “Προκήρυξη: Ιατρική με το «κομμάτι»: από την αναδιάρθρωση της πρωτοβάθμιας υγείας στην αναδιάρθρωση της δευτεροβάθμιας (και ακόμη παραπέρα)”

Ανταπόκριση από την πορεία, 15 Ιανουαρίου 2022 ενάντια στις κρατικές υποχρεωτικότητες, τους διαχωρισμούς & τη φτωχοποίηση του ανεμβολίαστου προλεταριάτου

Το κείμενο που μοιράστηκε εδώ

Παρόλες τις αντιρρήσεις θεσμικών και εξωθεσμικών, συστημικών αλλά και υποτιθέμενων αντισυστημικών, υποστηρικτών του υποχρεωτικού/μαζικού- καθολικού εμβολιασμού, και παρόλη την εξόφθαλμη δυσαρέσκεια κάποιων εξ αυτών –που εκφράστηκε πολύ ανοιχτά το διάστημα πριν από την πορεία, εκκινώντας από σαμποτάρισμα υλικού της προπαγάνδισης της πορείας και φτάνοντας μέχρι τον τραμπουκισμό μελών ομάδας που συμμετέχει στην Πρωτοβουλία ενάντια στο Υγειονομικό Απαρτχάιντ που την διοργάνωσε [https://contradystopia.blogspot.com/2022/01/blog-post_45.html]– αρκετός κόσμος, που ξεπέρασε τους 1000 διαδηλωτές, συγκεντρώθηκε το Σάββατο 15 Γενάρη στα Προπύλαια. Continue reading “Ανταπόκριση από την πορεία, 15 Ιανουαρίου 2022 ενάντια στις κρατικές υποχρεωτικότητες, τους διαχωρισμούς & τη φτωχοποίηση του ανεμβολίαστου προλεταριάτου”

ΜΠΡΟΣΟΥΡΑ // Κριτική του Διαχωρισμού-το αυτοπειθαρχικό υπόστρωμα του ρευστού, νεοφιλελεύθερου απαρτχάιντ

Εδώ σε pdf

Σχετικά με το πολιτικό ζήτημα του προγράμματος του υποχρεωτικού, μαζικού και καθολικού εμβολιασμού κατά της covid-19, καθώς και το ζήτημα του υγειονομικού/κοινωνικού απαρτχάιντ που έχει θεσμοθετηθεί και αποτελεί το εξίσου κατάπτυστο συμπλήρωμά του, θα ξεκινήσουμε από τα βασικά:

  1. Όπως έχει δείξει η ιστορία των τελευταίων εκατό και πλέον χρόνων, η επιμήκυνση του ανθρώπινου βίου και η μείωση της παιδικής θνησιμότητας, σε ορισμένες περιοχές του πλανήτη, όπως η Ευρώπη και η βόρειος Αμερική, οφείλονται κατά κύριο λόγο στο τέλος των πολέμων, τη βελτίωση των συστημάτων θέρμανσης, ύδρευσης και αποχέτευσης στις πόλεις, τη μείωση του χρόνου εργασίας και τη γενικότερη βελτίωση των συνθηκών εργασίας χάρη στους αγώνες του εργατικού κινήματος, την καλύτερη διατροφή και την τήρηση μέτρων δημόσιας υγιεινής. Η συμβολή της ιατρικής (με τη στενή έννοια της θεραπείας μιας οξείας πάθησης ή ενός «ελαττώματος») στην αύξηση του προσδόκιμου ζωής είναι μικρή, με βασικότερη λειτουργία αυτή της επιδιόρθωσης της εργασιακής δύναμης.[1] Τα εμβόλια που όλοι κάναμε παιδιά εισήχθησαν ως επί το πλείστον μετά το 1950, όταν τα ποσοστά θνησιμότητας λόγω γνωστών λοιμωδών νόσων είχαν ήδη σημειώσει τεράστια πτώση σ’ αυτές τις περιοχές του πλανήτη. Ο εμβολιασμός έκτοτε έχει καθαρά προληπτικό χαρακτήρα.
  2. Τα τελευταία είκοσι χρόνια έχουν αρχίσει να εμφανίζονται πανδημίες ή εξάρσεις νοσημάτων με ανησυχητική συχνότητα. Σε όποιο λόγο και αν οφείλεται αυτή η έξαρση –στην εντατικοποίηση της καπιταλιστικής αγροτοκτηνοτροφικής παραγωγής, την εξόρυξη πρώτων υλών που καταστρέφει τα οικοσυστήματα, την απευθείας ή μέσω ξενιστών τυχαία μετάδοση των ιών στον άνθρωπο από κάποιο ζώο, τη διαφυγή ιών από ιολογικά εργαστήρια ή εργαστήρια βιολογικού πολέμου, τα παγκόσμια εμπορευματικά κυκλώματα του κεφαλαίου που συμπιέζουν τον κοινωνικό χωροχρόνο ή ένα συνδυασμό παραγόντων– το σίγουρο είναι ότι ο μαζικός/καθολικός εμβολιασμός δεν μπορεί να επιτύχει τη βελτίωση της υγείας του πληθυσμού για ορισμένους ακόμα επιπλέον λόγους (που θα εξεταστούν πιο αναλυτικά στο επόμενο κεφάλαιο):
  • όπως συμβαίνει δεκαετίες τώρα με τα εμβόλια της γρίπης, τα εμβόλια κατά της covid-19 είναι πασιφανές πλέον ότι είναι αναποτελεσματικά ως προς την παύση της μετάδοσης της νόσου, μειώνοντας στην καλύτερη εκδοχή τις περιπτώσεις βαριάς νόσησης για μικρό χρονικό διάστημα,
  • ειδικά η ταχεία και μαζική παραγωγή εμβολίων γενετικής μηχανικής, σε συνδυασμό με την σχεδιασμένη μείωση του χρόνου νοσηλείας των ασθενών («τσιμπήστε-σκουπίστε-τελειώσατε» ή «διασωληνώστε-σκουπίστε- τελειώσατε») που παρακάμπτει την εξατομικευμένη ενασχόληση με τις ιδιαίτερες ανάγκες των ασθενών, εξυπηρετούν την επιβεβλημένη αναβάθμιση του σύγχρονου, φτηνού μοντέλου just-in-time ιατρικής,[2] μέσω του οποίου το καπιταλιστικό κράτος επιδιώκει να σταθεροποιήσει –αν όχι μειώσει– τις δαπάνες για το σύστημα υγείας και να επιταχύνει τη συνολικότερη μείωση του άμεσου και έμμεσου μισθού.

Continue reading “ΜΠΡΟΣΟΥΡΑ // Κριτική του Διαχωρισμού-το αυτοπειθαρχικό υπόστρωμα του ρευστού, νεοφιλελεύθερου απαρτχάιντ”